Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Στέλιος Καραγιάννης (Stelios Karayannis), Δέκα ποιήματα (Diez poemas)


Ποίηση της γενιάς του ΄80
(Poesía de la generación de los 80)

Στέλιος Καραγιάννης (Stelios Karayannis)
Δέκα ποιήματα (Diez poemas)
Traducción: José Antonio Moreno Jurado y Virginia López Recio

ΜΕ ΕΝΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑΣΜΕΝΟ ΕΝΔΥΜΑ
Όταν στο τέλος έμεινε μόνος του, χωρίς συντρόφους
ήτανε λιόγερμα
κι αμέσως το ‘νοιωσε
πως ήτανε αυτός ο Οδυσσέας,
μόνος του, ανοχύρωτος,
κατάντικρυ στη μοίρα του,
μ’ ένα κουρελιασμένο ένδυμα,
κατάντικρυ στη νύχτα και στο θάνατο,
διψώντας πάντα για ζωή και για αθανασία.
Κάθισε τότε στην άκρη
του πιο αγέρωχου βράχου,
και μην έχοντας, βέβαια, τίποτα να καπνίσει,
στύλωσε έκθαμβος και σα μικρό παιδί
το βλέμμα του,
εκεί που φλέγονταν το αέναο πέλαγος,
κι έμεινε έτσι όσο που νύχτωσε,
να συλλογίζεται το δρόμο του, ίσως μ’ ελπίδα,
μ’ εγκαρτέρηση και νοσταλγία.

CON ROPAS HARAPIENTAS
Cuando, al final, se quedó solo sin
Compañeros, era el atardecer,
y sintió de inmediato
que él era Ulices,
sólo él, sin defensa alguna,
frente a su destino,con ropas
harapientas, frente a la noche
y a la muerte,
sediento siempre de vida y de inmortalidad.
Se sentó entonces en el extremo
de la más arrogante roca,y sin tener
seguramente nada que fumar, fijó,deslumbrado,
su mirada, como un niño pequeño,
en donde ardía el mar
eterno y se quedó así,
mientra anochesía,
pensando en su camino,quizás con esperanza,
con fortaleza y nostalgia.

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ, ΟΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ ΚΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ
Οι ποιητές αφήνουν πίσω τους φεύγοντας,
σχεδόν αταξίδευτη και ανεξερεύνητη,
μιαν απέραντη θάλασσα θλίψης και νοσταλγίας.
Οι ερωτευμένοι χάνονται πολλές φορές
σ’ αυτή τη θάλασσα –αργά προς το σούρουπο–
Κι αυτοί που επιστρέφουν σιωπηλοί,
δεν είναι νικητές αλλά νεκροί,
χαμένοι και θαμμένοι
μέσα στην πραγματικότητα
για πάντα.

LOS POETAS, LOS ENAMORADOS Y EL MAR
Los poetas dejan tras ellos, al marcharse,
un mar infinito,casi no atravesado ni descubierto,
de tristeza y nostalgia.
Los enamorados se pierden muchas veces
en ese mar −ya tarde en el crepúsculo−.
Y los que regresan un día silenciosos
no son vencedores,sino muertos, perdidos
y enterrados en la realidad
para siempre.

[Από τη συλλογή Η έκπληξη της κάθε μέρας. Εκδόσεις Αστρολάβος/Ευθύνη, Αθήνα, 1992. De la colección La sorpresa de cada día. Ediciones Astrolavos/Euthini, Atenas, 1992. Traducción: José Antonio Moreno Jurado. Primera publicación en su Antología de la poesía neohelénica. Desde mediados del siglo XI hasta nuestros días, traducción, selección y prólogo de J. A.Moreno Jurado, Madrid, Ed. Clásicas, 1998.]