Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Χόρχε Μπουκάι, Κάνοντας έρωτα (Jorge Bucay, Hacer el amor)


Χόρχε Μπουκάι
Κάνοντας έρωτα

Jorge Bucay
Hacer el amor

Μετάφραση: Άννα Στεργίου
(Traducción: Ana Stergiou)

Εκείνη κι εγώ κάναμε έρωτα καθημερινά.
Μ’ άλλα λόγια, τις Δευτέρες, τις Τρίτες και τις Τετάρτες
κάναμε έρωτα σταθερά…
Τις Πέμπτες, τις Παρασκευές και τα Σάββατα, κάναμε έρωτα παρομοίως…
Τέλος, τις Κυριακές κάναμε έρωτα ευλαβικά…
Κάναμε έρωτα αναγκαστικά.
Το κάναμε σκόπιμα.
Το κάναμε αυθόρμητα.
Κάναμε έρωτα λόγω συμφωνίας χαρακτήρων,
και βεβαίως βεβαίως τηλεφωνικά,
πρωτίστως και εν κατακλείδι,
για να μην ξεχνιόμαστε και για παν ενδεχόμενο, ως πρώτη κι ως έσχατη λύση.
Κάναμε έρωτα λόγω ώσμωσης και λόγω συμβίωσης,
κι αυτό το αποκαλούσαμε: να κάνεις έρωτα επιστημονικά.
Αλλά επίσης κάναμε έρωτα εγώ σ’ εκείνη κι εκείνη σε μένα, δηλαδή αμοιβαία.
Κι όταν εκείνη έμενε στη μέση ενός οργασμού κι εγώ με το μέλος μου,
που ‘χε γίνει ένας μαλακός μυς, δε μπορούσα να την ικανοποιήσω,
τότε κάναμε έρωτα θλιβερά.
Κι αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με τις φορές που εγώ φανταζόμουν ότι
δε θα μπορέσω και δε μπορούσα,
κι εκείνη σκεφτόταν ότι δε θα αισθανθεί και δεν αισθανόταν, ή ήμασταν
τόσο κουρασμένοι
και τόσο ανήσυχοι που κανείς απ’ τους δυο μας δεν έφθανε σε οργασμό.
Λέγαμε τότε ότι είχαμε κάνει έρωτα στο περίπου.
Ή, ξαφνικά, η Στεφανία θυμόταν τα σκιουράκια που της έφερε ο θείος Εστέμπαν
απ’ το Ουισκόνσιν
που έκαναν βόλτες σαν τρελά μες στα κλουβιά τους που μύριζαν κρεολίνα,
κι εγώ απ’ τη μεριά μου θυμόμουν το σαλόνι στο σπίτι των παππούδων μου
με τις βιενέζικες καρέκλες
και τις γλάστρες με τα τριαντάφυλλα που περίμεναν να ανθίσουν στις τέσσερις
το απόγευμα…
Σ’ αυτή την περίπτωση κάναμε έρωτα νοσταλγικά,
ερχόμενοι σε οργασμό
καθώς τρέχαμε πίσω από παλιές αναμνήσεις.
Πολλές φορές κάναμε έρωτα παρά φύση, φυσιολογικά, αδιαφορώντας για τη φύση.  Ή τη νύχτα με το φως αναμμένο ή τη μέρα με τα μάτια κλειστά.
Ή με το σώμα καθαρό και βρόμικη τη συνείδηση.
Ή αντίστροφα.
Ευχαριστημένοι, ευτυχισμένοι, πονεμένοι, πικραμένοι.
Με τύψεις και δίχως νόημα.
Νυστάζοντας και κρυώνοντας.
Κι όταν αντιλαμβανόμασταν το παράλογο της ζωής κι ότι μια μέρα θα ξεχνούσαμε
ο ένας τον άλλον, τότε κάναμε έρωτα ανώφελα.
Για να σκάσουν από ζήλια οι φίλοι κι οι εχθροί μας κάναμε έρωτα:
απεριόριστα,
αριστοτεχνικά,
θρυλικά.
Προς τιμή των γονιών μας, κάναμε έρωτα ηθικά.
Για να σκανδαλίσουμε τη κοινωνία, κάναμε έρωτα παράνομα.
Για να χαροποιήσουμε τους ψυχιάτρους κάναμε έρωτα συμπτωματικά. 
Κάναμε έρωτα σωματικά,
στα όρθια και τραγουδώντας
στα γόνατα και προσευχόμενοι
ξαπλωμένοι και ονειρευόμενοι.
Και πάνω απ’ όλα, και για τον απλούστατο λόγο ότι εγώ έτσι ήθελα
κι εκείνη επίσης κάναμε έρωτα οικειοθελώς.

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Νάσος Βαγενάς: Ο καβαφικός Μπόρχες (Nasos Vayenàs: Borges el kavafiano)


NASOS VAYENÁS

(Nasos Vayenàs: Borges el kavafiano)
Νάσος Βαγενάς: Ο καβαφικός Μπόρχες

Traducción y epílogo: Mario Domínguez Parra

Borges es el único poeta kavafiano. Esta caracterización no se basa por supuesto en  la (casi) ausencia de la mujer en su obra (además, esta ausencia se debe a diferentes  razones). Borges es el único poeta kavafiano porque es el único, además de Kavafis,  que escribe poemas con un lenguaje que se opone a la poesía. Kavafis escribe poesía  con el lenguaje de la narrativa. Borges escribe poesía con el lenguaje del ensayo. Me  refiero por supuesto a su obra narrativa, porque los cuentos de Borges, como nos  muestra su regusto final, son en realidad poemas, poemas en prosa (sus mejores  poemas). Es otro tipo de poesía en prosa, diferente de aquél al que estamos  acostumbrados, pero los poemas de Kavafis son otro tipo de poesía en verso.
La principal característica de Borges es la que hace que Kavafis desvele su  propio poeta intelectual: la ausencia d e expresión «emocionada»; o, utilizando el  término de Seferis sobre Kavafis: la ausencia de «sensualidad» lingüística. Dicho esto,  su lenguaje, como el de Kavafis, actúa emocionalmente, con resultado similar al de la  expresión emocional. Y lo que hace que el lenguaje de ambos genere poesía es un  elemento que funciona con todas las capacidades de un factor prosódico: la ironía.  En Borges y en Kavafis este elemento se expande más que en ningún otro; tanto se  expande que resulta ser el centro de su mecanismo p oético. Para ser exactos, es la  ironía la que desplaza la sensualidad de su lenguaje, condensándolo y reprimiéndolo  tras las palabras. Porque la ironía funciona principalmente con la insinuación y la  supresión; no con lo que parece sino con aquello que se sugiere. Y aquello que se  sugiere en Borges y en Kavafis es una red concentrada de situaciones dramáticas y  trágicas que, si emergiese, entera y no condensada, a la superficie del poema y  solicitara expresarse, requeriría la sensualidad de la lengua poétic a común.
En realidad emerge entera, pero en la sensibilidad del lector, donde se  condensa y actúa instantáneamente. En la superficie del poema la ausencia de  emoción, un vacío emotivo, permanece imperturbable. O, para describirlo más  vívidamente, este vacío atrapa con fuerza al lector en el poema ( vacuum in natura non  datur) situándolo –a través de alguna de sus muchas y camufladas aberturas – en su  parte trasera; allí donde se dramatizan (en la débil aunque sugerente luz que llega de  fuera) todos aquellos detalles esenciales que son causas o consecuencias (reales o  posibles) de todos los que se desarrollan en la fachada del poema.Borges y Kavafis  son, por lo que yo sé, los únicos poetas cuyo lenguaje podría denominarse lenguaje  irónico.

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Δύο ανέκδοτα νεανικά ποιήματα του Νίκου Καββαδία (Dos inéditos poemas juveníles de Nikos Kavadias)



ΠΡΟΣΦΑΤΗ NEOΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ
(POESIA NEOGRIEGA RECIENTE)

Δύο ανέκδοτα νεανικά ποιήματα του Νίκου Καββαδία
(Dos inéditos poema juveníles de Nikos Kavadias)

Mετάφραση / Traducción: Rodi deFuca


ΔΑΚΡΥ

Το βράδυ πέθανε η παιδούλα
που ‘χε αρρωστήσει την αυγή.
Ίσως η αγνή της η ψυχούλα
με τ᾿ άστρα θέλησε να βγη.
Και τώρ᾿ αστέρι θα’ χει γίνει
τον ουρανό για να ομορφήνη.


 LΑ MOCITA

Aquella noche se ha ido la mocita
que había enfermado a la aurora.
Quizás a su alma, el dorado cielo cita
blanca estrella celeste e incolora
le da la bienvenida y la invita
a ser una nueva, al universo, estrellita.


ΑΓΑΠΑΩ

Αγαπάω τ’ ό,τι θλιμμένο στον κόσμο
τα θολά τα ματάκια, τους αρρώστους ανθρώπους,
τα ξερά, γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,
τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.
Τους σκυφτούς οδοιπόρους που μ’ ένα δισάκι,
για μια πολιτεία μακρινή ξεκινάνε.
Τους τυφλούς μουσικούς των πολύβουων δρόμων,
τους φτωχούς, τους αλήτες, αυτούς που πεινάνε.
Τα χλωμά τα κορίτσια που πάντα προσμένουν
τον ιππότη που είδαν μια βραδιά στ’ όνειρό τους,
να φανεί απ’ τα βάθη του απέραντου δρόμου.
Τους κοιμώμενους κύκνους πάνω στ’ ασπρόφτερό τους.
Τα καράβια που φεύγουν για καινούργια ταξίδια
και δεν ξέρουν καλά αν ποτέ θα γυρίσουν πίσω.
Αγαπάω, και θα ‘θελα μαζί τους να πάω,
κι ούτε πια να γυρίσω.
Αγαπάω τις κλαμένες, ωραίες γυναίκες
που κοιτάνε μακριά, που κοιτάνε θλιμμένα.
Αγαπάω σ’ ετούτο τον κόσμο ό,τι κλαίει,
γιατί μοιάζει με μένα.


ΑΜΟ

 Amo lo que en el mundo está atormentado
-los lagrimosos ojos del desvalido hombre-.
El árbol agostado y desollado
y el vergel desierto, abandonado…
las ciudades inertes, paisajes oscuros de brillo pobre…
Los penitentes gibosos que con un triste macuto
−hacia una tierra lejana−, vestidos, parten, de luto.
A los ciegos trovadores y los callejeros vientos,
errantes, vagabundos y pobres hambrientos;
Las pálidas doncellas que fantasean siempre
con −el misterioso−, príncipe soñado
o el caballero andante que una noche muere
herido en el camino del bosque ensoñado.
Los cisnes adormilados sobre sus alas blancas
-barcos que desamarran en cielo entrañado-
sin nunca adivinar si pronto retornarán a tierra…
Amo -aquellos que parten-, con los que partir quisiera
-tampoco oír sus sollozos y sus desesperanzas-…
Amo a las doncellas dulces que lloren sus andanzas,
que lejos suspiran y lejos han soñado…
Amo en este mundo todo que llora y compadece
porque a mí mismo se parece.

Νίκος (Κόλλιας) Καββαδίας 1928

Λουίς Μουνιόθ, 4 ποιήματα (Luis Muñoz, 4 poemas)




Ισπανική ποίηση της γενιάς του ΄90
Poesía española de la generación de los ΄90

LUIS MUÑOZ  (Granada, 1966)

Μετάφραση: Στέλιος Καραγιάννης
Traducción: Stelios Karagiannis

Nació en Granada en 1966, en cuya universidad se licenció en Filología Española y  en Filología Románica. En 1994 preparó el libro colectivo El lugar de la poesía y ha  traducido, entre otros autores, a Giuseppe Ungaretti y a poetas británicos de la New  Generation. Actualmente es profesor visitante en la Universidad de Iowa, Estados  Unidos.

Γεννήθηκε στη Γρανάδα το 1966 όπου σπούδασε ισπανική και ρωμαϊκή φιλολογία. Ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της γενιάς του ΄90. Είναι επισκέπτης καθηγητής  στο πανεπιστήμιο της Αϊόβα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ποιητής, μεταφραστής και δο- κιμιογράφος ο Μουνιόθ εμφανίζεται με τα πιο αντιπροσωπευτικά του ποιήματα σε διάφορες ανθολογίες. Ποιήματά του μεταφράστηκαν σε διάφορες γλώσσες. Μετέφρασε στα  ισπανικά Giuseppe Ungareti και βρετανούς ποιητές της New Generation.

FABULA DEL TIEMPO

Seguramente, si lo piensas,
estos años no van a repetirse.
Vivirás su carencia irremediable,
se llenará de sombras tu mirada,
te habitará el vacío y, con el tiempo,
se destruirá tu imagen del espejo.
Y esperarás cansado, te aseguran,
muchas tardes morir en tu ventana,
buscando en la memoria
ese tiempo feliz, siempre perdido,
esa estación dorada que tuviste
y que debe ser ésta, más o menos.

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Σίγουρα, αν το σκεφτείς,
αυτά τα χρόνια δεν πρόκειται να επαναληφθούν.
Θα ζήσεις την αναπόφευκτη έλλειψή τους,
σκιές θα γεμίσει το βλέμμα σου,
το κενό θα σε καταλάβει, και με το χρόνο,
θα καταστραφεί η εικόνα σου στον καθρέφτη.
Και θα περιμένεις κουρασμένος, σε διαβεβαιώνουν,
πολλά βράδια να πεθάνεις στο παράθυρό σου,
ψάχνοντας στη μνήμη
εκείνο τον ευτυχισμένο, χαμένο πάντα χρόνο,
εκείνη τη χρυσή εποχή που είχες
και που πρέπει να είναι αυτή, λίγο πολύ.

Χοσέ Ριέντα, 4 ποιήματα (José Rienda, 4 poemas)




Ισπανική ποίηση της γενιάς του ΄90
Poesía española de la generación de los ΄90

JOSÉ RIENDA  (Granada, 1969)
Μετάφραση: Άννα Στεργίου 
Traducción: Ana Stergiou

Licenciado y doctor en Filología Hispánica, es profesor del Departamento de  Didáctica de la Lengua y la Literatura de la Universidad de Granada.  Como poeta, ha publicado En las hondas lejanías... (Cuadernos del Laurel, Granada,  1991; 2ª edición con el título Margen y deriva: 2004, donde incluye además la  plaquette homenaje a Javier Egea Itinerario al mar); De otro Romanticismo, poemario finalista en el Certamen de Poesía Gustavo Adolfo Bécquer de la Junta de  Andalucía en 1992 (en: Selección de obras, letras jóvenes, Qüásy -editorial/Junta de  Andalucía, Sevilla, 1992), Inventario de Octubre, Premio Federico García Lorca de  Poesía de la Universidad de Granada en 1994 (Fundación Federico García  Lorca/Universidad de Granada, Granada, 1995; 2ª edición en: Editora Municipal,  Granada, 2004, prólogo de Juan J. León) y El porvenir es tarde (Silene Libros,  Granada, 2001, prólogo de Ángela Olalla. Ingresó en la Academia de Buenas Letras  de Granada con el discurso El sueño legible: disertaciones sobre educación y  literatura infantil.

O Χοσέ Ριέντα γεννήθηκε το 1969 στη Γρανάδα. Είναι ποιητής, δοκιμιογράφος και  καθηγητής της Διδακτικής της γλώσσας και της Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της  Γρανάδας και συγγραφέας πολυάριθμων μελετών και βιβλίων παιδικής λογοτεχνίας. Είναι κάτοχος του βραβείου Federico García Lorca (1994) και μέλος της Ακαδημίας  Γραμμάτων της Γρανάδας.

POEMAS / ΠΟΙΗΜΑΤΑ

I
Yo conozco un camino
de pinares ardiendo
que recorro cansado
y que nunca abandono
por si acaso te inventas
una sombra que afirme
la presencia en tu carne.

Yo conozco una casa
donde vuelvo despacio
recogiendo los sauces
que poblaron el bosque
fugitivo y doliente
del momento templado
que me dieras ayer
al crearte en mis ojos.

Yo conozco una isla
por detrás de mi vida
donde reina tu tiempo,
un parte de mundo
que amanece de noche
si preguntas por mí,
unos libros antiguos
que contienen historias
buscadoras de luz
cuando cruza el invierno.

Yo conozco un camino
de pinares que gritan
y destrozan la tarde
preguntando tu nombre.

I
Εγώ ξέρω ένα δρόμο
από φλεγόμενους πευκώνες
που διανύω κουρασμένος
και που ποτέ δεν εγκαταλείπω
μήπως κι ανακαλύψεις
μια σκιά που θα επιβεβαιώσει
την παρουσία μου στο σώμα σου.

Και ξέρω ένα σπίτι
όπου επιστρέφω σιγά σιγά
μαζεύοντας τις ιτιές
που φύτρωσαν στο δάσος
φυγάς και πονεμένος
απ’ τη γαλήνια στιγμή
που θα μου χάριζες χθες
καθώς θα σε σχημάτιζα στα μάτια μου.

Εγώ ξέρω ένα νησί
πέρα απ’ τη ζωή μου
όπου βασιλεύει ο χρόνος σου,
ένα κομμάτι του κόσμου
που ανατέλλει τη νύχτα
αν θες τη γνώμη μου,
κάποια παλιά βιβλία
που περιέχουν ιστορίες
που αναζητούν το φως
όταν έρχεται ο χειμώνας.

Εγώ ξέρω ένα δρόμο
από πευκώνες που κραυγάζουν
και καταστρέφουν τ’ απόβραδο
ρωτώντας για τ’ όνομά σου.

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Χοσέ Αντόνιο Μέσα Τορέ, 4 ποιήματα (José Antonio Mesa Toré, 4 poemas)


Ισπανική ποίηση της γενιάς του ΄90.
Poesía española de la generación de los ΄90

JOSÉ ANTONIO MESA TORRÉ  (Malaga, 1963)

Μετάφραση: Στέλιος Καραγιάννης 
Traducción: Stelios Karagiannis

José Antonio Mesa Toré (Málaga, 1963), se licenció en Filología Hispánica en la  Universidad de Málaga, donde fue profesor durante siete años. Actualmente trabaja  en el Centro Cultural Generación del 27. Es autor de los poemarios En viento y en agua  huidiza, con notables influencias de Catulo; El amigo imaginario (1991), ganador del Premio Rey Juan Carlos y con el que se adscribe a la poesía de la experiencia (uso de la métrica, situaciones cotidianas).

Ο Χοσέ Αντόνιο Μέσα Τορρέ γεννήθηκε στη Μάλαγα το 1963. Σπούδασε ισπανική  φιλολογία και δίδαξε επτά χρόνια στο πανεπιστήμιο της γενέτειράς του. Εργάζεται στο  Πολιτιστικό Κέντρο της πόλης «Γενιά του ΄27». Βραβεύτηκε με το Βραβείο Βασιλιάς  Χουάν Κάρλος το 1991. Ανήκει στην λογοτεχνική κίνηση Ποίηση της Εμπειρίας (χρήση  της μετρικής, θεματική με καθημερινές καταστάσεις). Είναι επίσης διακεκριμένος πεζογράφος. Το ποιητικό του έργο μεταφράστηκε σε διάφορες γλώσσες και περιλαμβάνεται  στις σημαντικότερες ανθολογίες της χώρας του. Η επίδραση της ποίησης του Κάτουλου  στο έργο του είναι εμφανής.

TEATRO

Aquí Eloísa está bajo un grave silencio
de piedras orgullosas que la yerba enmascara. 
Finge,juega,sonríe ajena a la tragedia
que el tiempo representa.

Donde nobles estatuas su majestad inclinan
y yacentes columnas lloran entre reptiles
yedras su vil destino,dispuesta ante la cámara
posa para el recuerdo y para los anales
de nuestra historia íntima,prestando su hermosura 
al paraje asoado, a la belleza en ruinas.

Así quiero dejarla:reliquia en la memoria 
sin nubes de tristeza; en el retrato antiguo,
joven y enamorada, reverenciable diosa. 
Dejarla para siempre asida a mi cintura, 
ahora que su amor,como cosa mundana,
es fabula y ceniza del vano tiempo oscuro.


ΘΕΑΤΡΟ

Εδώ κείται η Ελοΐζα κάτω από μια βαριά σιωπή
από υπερήφανες πέτρες που η χλόη καλύπτει. 
Προσποιείται, παίζει, χαμογελάει ανίδεη για την τραγωδία 
που ο χρόνος συμβολίζει.

Εκεί που ευγενικά αγάλματα στη μεγαλειότητά της υποκλίνονται 
και γερμένες κολώνες θρηνούν ανάμεσα σε αναρριχόμενους 
κισσούς την κακή της μοίρα, πρόθυμη μπροστά στην κάμερα 
ποζάρει για τα χρονικά και την ανάμνηση
της δικής μας προσωπικής ιστορίας, χαρίζοντας την ομορφιά της 
στο ερημικό τοπίο, στο ξεπεσμένο κάλλος.

Έτσι θέλω να την αφήσω: κειμήλιο στη μνήμη
δίχως σύννεφα λύπης· στο παλαιό πορτρέτο,
νέα κι ερωτευμένη, αξιολάτρευτη θεά.
Να την κρατώ για πάντα προσκολλημένη πάνω μου, 
τώρα που ο έρωτάς της, σαν ένα γήινο πράγμα,
μύθος και στάχτη είναι του μάταιου σκοτεινού καιρού.

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Αουρόρα Λούκε, 4 ποιήματα (Aurora Luque, 4 poemas)



Ισπανική ποίηση της γενιάς του ΄80
Poesía española de la generación de los ΄80

AURORA LUQUE  (Almería, l962)

Μετάφραση: Άννα Στεργίου
Traducción: Ana Stergiou

Aurora Luque es, ante todo, poeta, aunque practica actividades vinculadas a sus tres  líneas principales de interés: el mundo clásico, la literatura de mujeres y la traducció.  Ha traducido a Meleagro de Gádara (25 epigramas, col. Llama de amor viva, Málaga,  1995) y a María Lainá (Los estuches de las células, Málaga, 2004, en colaboración con  Obdulia Castillo y María López Villalba). Asimismo ha preparado la edición y  traducción de Los dados de Eros. Antología de poesía erótica griega (Hiperión, Madrid,  2000); Safo. Poemas y testimonios (Acantilado, Barcelona, 2004) y Poemas de Renée Vivien (Igitur, Tarragona, 2007.

Η Αουρόρα Λούκε είναι ποιήτρια, δοκιμιογράφος, κριτικός, καθηγήτρια ελληνικής λογοτεχνίας με σοβαρές επιδράσεις στο ποιητικό της έργο από νεοέλληνες ποιητές, όπως οι Καβάφης και Σεφέρης και με χαρακτηριστική τη γενική επίδραση της κλασικής και  νεοελληνικής παράδοσης στο έργο της. Μετέφρασε νεοέλληνες σύγχρονους ποιητές στα  ισπανικά. Θεωρείται ως μια από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές της ποίησης της γενιάς  της. Ποιήματά της μεταφράστηκαν σε διάφορες γλώσσες και στα ελληνικά.

DEFINICION DEL ABRAZO
-No temerás los odres destapados de Eolo.
Los vientos se entrecruzan tras los mares,
viajan en las borrascas, pulsan olas turgentes, 
despeinan deportistas y palmeras.
Los abrazos son vientos concentrados y sabios 
-mi noto tú mi céfiro mi bóreas.
No temerás las calles arrasadas,
los bosques descuajados, los altos oleajes.
No temerás los odres destapados de Eolo.

ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΥ
-Μη φοβηθείς τους ανοιχτούς ασκούς του Αιόλου.
Οι άνεμοι διασταυρώνονται πίσω απ’ τις θάλασσες,
ταξιδεύουν με τις καταιγίδες, υψώνουν τεράστια κύματα,
ξεμαλλιάζουν τους αθλητές και τους φοίνικες.
Οι εναγκαλισμοί είναι άνεμοι συγκεντρωμένοι και σοφοί
-ο νότος μου εσύ ο ζέφυρος μου ο βοριάς μου.
Μη φοβηθείς τους ισοπεδωμένους δρόμους,
τα ξεριζωμένα δάση, τις μεγάλες θαλασσοταραχές.
Μη φοβηθείς τους ανοιχτούς ασκούς του Αιόλου.

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Φερνάντο ντε Βιγένα, 4 ποιήματα (Fernando de Villena, 4 poemas)


Ισπανική ποίηση της γενιάς του ΄80
Poesía española de la generación de los ΄80

FERNANDO DE VILLENA  (Granada, 1956)

Μετάφραση: Στέλιος Καραγιάννης  Traducción: Stelios Karagiannis

Fernando de Villena (Granada, 8 de noviembre de 1956) es un escritorespañol y  miembro de la Academia de Buenas Letras de Granada. Es doctor en Filología  Hispánica por la Universidad de Granada, con una tesis sobre el poeta cordobés del  siglo XVII Luis Carrillo de Sotomayor. Pertenece también a la Academia Hispanoamericana de Buenas Letras y, entre otros, cuenta en su haber con el premio  de la Fundación Andrés Bello y con el premio de la Crítica Andaluza. Ha publicado novelas, varios libros de crítica literaria y poemarios. contemporáneas.

Ο Φερνάντο ντε Βιγένα είναι ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της γενιάς του ΄80. Ποιητής, δοκιμιογράφος, πεζογράφος και ηθοποιός είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Γρανάδας όπου ζει. Είναι κάτοχος δύο σημαντικών λογοτεχνικών βραβείων και μέλος διαφόρων ακαδημιών γραμμάτων, όπως η Ακαδημία Γραμμάτων της Γρανάδας.


EL CAMINO

Sombrío es el camino y tortuoso
que a la Estigia conduce.
Creyeras que es la noche cuando avanzas,  y el sol no se ha dormido todavía,
pero las altas ramas
de pinos y cipreses
impiden todo atisbo de su luz.
Se oye a veces un trino
colmado de misterio
que suena a despedida
y casi también como advertencia.

Es sombrío el camino
que entre campos de loto
poco a poco desciende
tal la lenta serpiente hasta su presa.

Acaso aún lo ignoras,
pero noche tras noche,
cuando crees que sueñas,
pero día tras día,
cuando crees que vives,
recorres su calzada pedregosa,
te acercas a las aguas del silencio.


Ο ΔΡΟΜΟΣ

Σκοτεινός και ελικώδης είναι ο δρόμος
που στη Στύγα οδηγεί.
Θα νόμιζες ότι είναι νύχτα καθώς προχωράς,
κι ο ήλιος δεν έχει δύσει ακόμη,
αλλά τα ψηλά κλαδιά
των κυπαρισσιών και των πεύκων
εμποδίζουν το πέρασμα κάθε αχτίδας φωτός. 
Ακούγεται πότε πότε ένα κελάηδισμα
όλο μυστήριο
που ηχεί σαν αποχαιρετισμός
και σχεδόν σαν προειδοποίηση.
Είναι σκοτεινός ο δρόμος
που μέσα από κάμπους με λωτούς
σιγά σιγά κατηφορίζει
όπως αργοσέρνεται το φίδι προς το θήραμά του. 
Ίσως ακόμη δεν το γνωρίζεις,
αλλά από νύχτα σε νύχτα,
όταν πιστεύεις ότι ονειρεύεσαι,
κι από μέρα σε μέρα,
όταν πιστεύεις ότι ζεις,
διασχίζεις τις κακοτοπιές του,
πλησιάζεις στα νερά της σιωπής.

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Χοσέ Λουπιάνιεθ, 4 ποιήματα (José Lupiáñez, 4 poemas)



JOSÉ LUPIÁÑEZ  (Cádiz, 1955)

Ισπανική ποίηση της γενιάς του ΄70
Poesía española de la generación de los ΄70

Μετάφραση: Στέλιος Καραγιάννης 
Traducción: Stelios Karagiannis

Poeta, crítico literario y profesor de Literatura, José Lupiáñez, es autor de más de  una veintena de libros, desde que se diera a conocer con Ladrón de fuego, en 1975. Ιmpulsor de diferentes empresas culturales, revistas y colecciones literarias, su obra ha sido traducida a distintos idiomas, reconocida con importantes premios y recogida  en numerosas antologías. Desde el 2004 es miembro de la Academia de Buenas Letras  de Granada.

Ποιητής, λογοτεχνικός κριτικός και καθηγητής της λογοτεχνίας, ο Χοσέ Λουπιάνιεθ έχει δημοσιεύσει από το 1975 πάνω από είκοσι βιβλία ποίησης. Η ποίησή του δημοσιεύτηκε σε διάφορες γλώσσες, αποσπώντας βραβεία και διακρίσεις σημαντικές. Είναι μια από τις  πιο χαρακτηριστικές φωνές της πρόσφατης ποίησης της Ανδαλουσίας. Από το 2004 είναι μέλος της Ακαδημίας Γραμμάτων της Γρανάδας.

NOCHE DE LAS SIRENAS

Sombras por las esquinas de la noche, 
luna roja de sangre, ojo colérico,
que desde el aguacero nos contempla.

Noche de las sirenas, mar de invierno, 
luces lejanas figurando astros,
lluvia en el rostro, pesadumbre amarga.

Bajo los altos arcos de la niebla 
pasan los catafalcos de los buques, 
purpúreos y solemnes, silenciosos...

H ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΣΕΙΡΗΝΩΝ

Σκιές στις γωνιές της νύχτας,
κόκκινη ματωμένη σελήνη, μάτι χολερικό,
που μέσα απ’ τη νεροποντή μάς κατοπτεύει.

Νύχτα των σειρήνων, θάλασσα του χειμώνα,
φώτα μακρινά που φαίνονται σαν άστρα,
βροχή στο πρόσωπο, πικρή θλίψη.

Κάτω απ’ τις ψηλές αψίδες της ομίχλης
περνούν οι νεκροφόρες των πλοίων,
πορφυρές κι επιβλητικές, σιωπηλές...